Rewaloryzacja wynagrodzeń nauczycieli a nasza francuska rzeczywistość
Nawet jeśli nie posiadasz w domu małego francuskiego ucznia, temat ten dotyczy cię bardziej, niż myślisz. Temat, który w ostatnich dniach grzeje nagłówki paryskich dzienników i staje się głównym motywem rozmów przy porannym espresso, to rewaloryzacja wynagrodzeń nauczycieli. Związek FSU-SNUipp ogłosił właśnie, że nie zgodzi się na żadne ukryte przeciwwartości czy dodatkowe obowiązki w zamian za podwyżki obiecywane przez kandydatów na urząd prezydenta w 2027 roku. Brzmi jak kolejny nudny epizod niekończącej się francuskiej opery mydlanej o związkach zawodowych. W rzeczywistości to cicha walka o to, czy klasa średnia oraz emigranci zarobkowi w Paryżu przestaną wreszcie finansowo tonąć.
Sprawa jest prosta i bezlitosna. Od 2010 roku wynagrodzenia w szkolnictwie topiły się szybciej niż lody na betonowym placu przy La Défense w środku lipcowego upału. Dzisiejsza batalia toczy się o wyrównanie skumulowanych strat i przywrócenie stawki, którą wolno nazwać godną. A jak to wygląda z naszej perspektywy? Polacy nad Sekwaną ciężko pracują w paryskich biurach, na budowach czy w gastronomii. Widzimy dokładnie to samo. Nasze ciężko zarobione euro znikają w mgnieniu oka podczas zwykłych cotygodniowych zakupów w Carrefour albo przy płaceniu kolejnego rachunku za prąd.
Czysta sprawiedliwość czy polityczny spektakl przedwyborczy?
Podczas niedawnego spotkania w stolicy Aurélie Gagnier z władz FSU-SNUipp wygarnęła prosto z mostu. Stwierdziła, że rewaloryzacja wynagrodzeń nauczycieli bez absolutnie żadnych warunków wstępnych to po prostu sprawiedliwość społeczna. Związkowcy nie chcą słyszeć o kompromisach ani o półśrodkach. Nie ma mowy o przyznaniu podwyżki w zamian za wydłużenie czasu pracy czy prowadzenie dodatkowych zajęć pozalekcyjnych. My, jako podatnicy mieszkający we Francji, doskonale rozumiemy tę frustrację. Co roku płacimy rzetelnie podatki, a w zamian dostajemy waloryzacje pensji, które ledwo starczają na pokrycie rosnącej inflacji.
Politycy oczywiście zwąchali pismo nosem i błyskawicznie rozpoczęli licytację na obietnice. Raphaël Glucksmann proponuje natychmiastowe 10 procent podwyżki dla wszystkich pedagogów, a następnie kolejne kroki zależne od stażu pracy. Édouard Philippe przebija tę ofertę i obiecuje 20 procent w ciągu pięciu lat, argumentując, że tylko tak drastyczny ruch przywróci prestiż tego zawodu. Z kolei Gabriel Attal dorzuca swoje trzy grosze, twierdząc, że wzrost wypłat musi iść w parze z większą autonomią placówek oświatowych. Na te słowa działacze FSU-SNUipp podnoszą raban. Ich zdaniem autonomia szkół w wydaniu francuskim oznacza po prostu pogłębianie nierówności między bogatymi dzielnicami a trudnymi przedmieściami.
Dlaczego ten strajk uderzy w Twoją kieszeń i czas
Wystarczy wyjść na ulice Paryża, aby zobaczyć manifestantów z transparentami przypominającymi prostą prawdę. Nauczyciel to nie wolontariusz, a prestiż państwa mierzy się tym, jak traktuje swoich pracowników. Dla Polonii we Francji to brutalne przypomnienie, że tutejszy system ma tendencję do spychania zwykłych ludzi do roli żebraków. Musimy nieustannie walczyć o utrzymanie stałego poziomu życia, płacąc kosmiczne czynsze za nieduże mieszkania i oszczędzając na wszystkim innym.
Zapowiedziana na koniec września ogólnokrajowa akcja protestacyjna, organizowana przez koalicję związków zawodowych w tym CGT, CFDT oraz UNSA, pokazuje rosnącą temperaturę sporu. Związkowcy mówią otwarcie, że mają dosyć patrzenia, jak ich realne dochody drastcznie spadają z miesiąca na miesiąc. Jeśli w dzień strajku nie będziesz miał z kim zostawić dziecka, bo szkoła pozostanie zamknięta, zrozumiesz, że rewaloryzacja wynagrodzeń nauczycieli bezpośrednio wpływa na Twoje codzienne życie.
Frustracja rośnie nie tylko w paryskich szkołach
Najnowszy barometr opublikowany przez SE-UNSA nie pozostawia wątpliwości. Poziom zarobków po raz pierwszy od lat stał się główną troską pracowników oświaty, wyprzedzając trudne warunki pracy w klasach. Oznacza to, że cierpliwość społeczna po prostu się wyczerpała. Rządzący nie potrafią zaoferować niczego oprócz pustych obietnic wyborczych, które blakną dzień po ogłoszeniu wyników głosowania.
Większość z nas pracuje w Paryżu po kilkanaście godzin dziennie. Z niepokojem obserwujemy, jak nasze oszczędności wyparowują przy opłacaniu podstawowych rachunków. Związkowcy postawili sprawę na ostrzu noża. Oczekują realnych decyzji budżetowych bez żadnych haczyków. Każdy wynegocjowany półśrodek oznacza przecież tylko jedno. Oznacza to kolejną falę bezterminowych protestów, paraliż komunikacji miejskiej RATP oraz zamknięte placówki, co kosztuje nas wszystkich mnóstwo nerwów i straconego czasu pracy.
Jeśli chcemy, aby polskie dzieci dorastające we Francji miały zapewnioną rzetelną edukację w stabilnym środowisku, nie możemy ignorować tych protestów. Bez odpowiednich nakładów finansowych francuski system oświaty będzie się dalej degradował, a koszty tego kryzysu poniosą najsłabsi. Nie dajmy się uśpić obietnicom kampanii politycznej. Rzeczywistość w Paryżu weryfikuje brutalnie każdy brak podwyżek, zmuszając nas do jeszcze cięższej pracy za rosnące rachunki.
Źródło: materiały prasowe
